محو چشای توام هنوز...

 

 

 

 

رفته بودم سر حوض
 
تا ببینم شاید، عکس تنهایی خود را در آب...
 
آب در حوض نبود ماهیان می گفتند:
 
هیچ تقصیر درختان نیست
 
ظهر دم کرده تابستان بود
 
پسر روشن آب، 

لب پاشویه نشست و عقاب خورشید،
 
آمد اورا به هوا برد که برد



کاش میشد آدґ گاهے به اندازه نیاز بمیرد !
بعد بلند شود
آهستـہ آهستـہ خاڪ هایش را بتڪانـב 
...
اگر دلش خواست برگردد به زندگے ؛
اگر نـہ بخوابـב تا ابـــــــــد ...!

هیـــــــــــســـــ !

كــــمی آرامــــتـــر تنـــــها شــــو ؛ بی صـــــدا تــــر بـــشــــكــــنــــ . .

آهــــســــتــــه تـــر سراغـــــش را بگـــــیـــــر . .

مـــمــــكــنــــ اســـتــــ بــــیـــدار شــــود . .

وجــــــــدانِ نــــــداشتــــــه اشــــ . . . !

به اندازه ی …..

بی خیال ….

تو فکر کن دوستت ندارم

من از پس اندازه گرفتنش بر نمی آیم !







دلهاتان را از دنیا بیرون کنید

پیش از آنکه بدنهاتان را از آن بیرون کنند...






آرزو کن با من

که اگر خواست زمستان برود

گرمی ِ دستِ تو اما باشد

آرزو کن با من

“ما” ی ما ” من” نشود

سایه ات از سر ِ تنهاییِ من کم نشود . . .